قانون متیو اثر رابرت مرتون چیست؟

"قانون متیو"می گوید ؛((موفقیت، موفقیت بیشتری می آفریند و محرومیت ، محرومیت های بعدی را تقویت می کند )).

به عبارتی ، افراد یا سازمان هایی که در نقطه شروع ، ازمنابع ، اعتبار یا فرصت بیشتری برخوردارند ، احتمال بیشتری برای 

کسب دستاوردهای بعدی دارند ، درحالی که افراد ضعیف تر برای دستیابی به فرصت های مشابه باید تلاش بیشتر کنند.

این اصطلاح در سال 1968 میلادی توسط "رابرت مرتون " در مقاله ای درباره ساختار پاداش در علم مطرح شد و نام آن از 

انجیل متی الهام گرفته شده است.

((به هر که دارد ،داده خواهد شد و افزون تر خواهد یافت )). مرتون نشان داد  که دانشمندان مشهور نسبت به پژوهشگران کمتر شناخته شده برای دستاوردهای 

پژوهشگران کمتر شناخته شده برای دستاوردهای مشابه اعتبار بیشتری دریافت می کنند و همین امر منابع وفرصت های بیشتری برای آنها ایجاد  می کند ویک چرخه 

خود تقویت شونده شکل می گیرد. برای مثال ، استاد دانشگاهی که در ابتدای مسیر خود یک مقاله شاخص منتشر کرده یا در یک پروژه ملی مشارکت داشته است ، 

احتمال بیشتری دارد به کمیته های علمی دعوت شود ، گرنت های پژوهشی دریافت کند و درمسیر ارتقا قرار گیرد ؛  این امتیازات نیز فرصت های بیشتری برای موفقیت 

های بعدی فراهم می کند. درمقابل ، استادی که در آغاز مسیر از این فرصت ها محروم مانده ، حتی با توان علمی مشابه ، برای جبران فاصله ایجاد شده نیازمند تلاش 

بیشتری است. اثرات قانون متیو در سطح فردی شامل افزایش انگیزه و اعتماد به نفس در افراد موفق و در مقابل ، کاهش امید و شکل گیری احساس نابرابری در افراد 

کم برخوردار است. در سطح تیمی ، تمرکز بیش از حد منابع برافراد یا واحد های موفق به تضعیف سایر بخش ها و کاهش همبستگی سازمانی می انجامد. در سطح

سازمانی ، تمرکز مداوم سرمایه و توجه بر گروه های خاص ، خطر شکل گیری (( نخبگان تثبیت شده )) و کاهش تحرک اجتماعی و حرفه ای را به همراه دارد؛ وضعیتی 

که در بلند مدت نوآوری را محدود می کند ، زیرا ایده های تازه از سوی افراد کمتر دیده شده فرصت بروز نمی یابند.