در بسیاری از سازمانها، وجود منابع انسانی مبتکر و خلاق نوعی ثروت تلقی می
شود، اما شواهد حاکی از آن است که به دلیل وجود محیطی خفقان آور در اکثر
سازمانها و ممانعت از هر گونه ابتکار عملی از سوی نیروهای اجرایی، می توان
شاهد کمرنگ شدن نوآوری و ابتکار در این سازمانها بود. وجود ابتکار و نوآوری
در سازمانها، دستاورد دو عامل خلاقیت در کارکنان و همچنین، وجود فرهنگ
سازمانی خلاقیت پذیر می باشد. از این رو، تأکید بر پذیرش خلاقیت از جانب
بافت سازمانی، از اهمیت بالایی برخوردار می باشد. علاوه بر حمایت سازمانی
از نوآوری، می بایست منابع انسانی سازمان نیز در اندازه ی انتظاراتش، تأمین
باشد و در دسترس مجریان قرار بگیرد.