تاب آوری ظرفیتی برای مقاومت در برابر استرس و فاجعه است. روانشناسان همیشه
سعی کرده اند که این قابلیت انسان را برای سازگاری و غلبه بر خطرو سختی ها
افزایش دهند. افراد و جوامع میتوانند حتی پس از مصیبت های ویرانگربه
بازسازی زندگی خود بپردازند. تاب آور بودن به این معنا نیست که از این طریق
بتوانید زندگی بدون تجربه استرس و درد را داشته باشید. مردم پس از گرفتار
شدن در مشکلات و از دست دادن ها به احساس غم، اندوهو طیف وسیعی از احساسات
دیگرمیرسند. مسیر دستیابی به انعطاف پذیری از طریق کار و توجه برروی اثرات
استرس و وقایع دردناک ایجاد میشود. ارتقاء تاب آوری منجر به رشد افراد در
به دست آوردن تفکر و مهارت های خود مدیریتی بهتر و دانش بیشترمیشود. همچنین
تاب آوری با روابط حمایتی والدین، همسالان و دیگران و همچنین با باورهای
فرهنگی و سنتی به افراد برای مقابله با ضربه های غیر قابل اجتناب زندگی کمک
تاب آوری در انواع رفتار ها، افکار واعمال میتواند آموخته شود.